Jak przygotować się do badań?

Ultrasonografia

Jest jedną z nieinwazyjnych, niebolesnych metod obrazowania narządów i tkanek ustroju ludzkiego przy pomocy fali ultradźwiękowej. Sposób ten pozwala na ocenę kształtu, wielkości i położenia narządu, a także powierzchni i wnętrza tych narządów. Z oceny echostruktury badanego narządu można wysnuć niektóre wnioski diagnostyczne dotyczące charakteru zmiany – zapalnej, zanikowej, zwyrodnieniowej czy nowotworowej.

USG jamy brzusznej

Wykonuje się najczęściej w pozycji leżącej chorego na plecach. Lekarz pokrywa skórę specjalnym żelem w celu uzyskania pełnego kontaktu głowicy aparatu ze skórą i wyeliminowania pęcherzyków powietrza. Substancja ta jest obojętna dla skóry i łatwo się zmywa woda z mydłem. Przesuwając głowicę aparatu uzyskuje sie obrazy całego badanego narządu, które widoczne są na ekranie monitora.

Do USG jamy brzusznej należy się odpowiednio przygotować

Dzień przed badaniem:
dieta lekkostrawna, z wyłączeniem jarzyn, owoców, ciemnego pieczywa
u osób ze znaczną nadwagą Espumisan 3 x 2 kapsułki. Preparat ma na celu usunięcie powietrza z przewodu pokarmowego, które stanowi przeszkodę dla ultradźwięków 6 godzin przed badaniem
nie przyjmować pokarmów, pić płyny niegazowane szczególnie na godz. przed badaniem aby pęcherz moczowy był dobrze widoczny podczas badania
nie palić tytoniu

USG dróg moczowych, gruczołu krokowego oraz narządów rodnych kobiety

Warunkiem prawidłowego obrazowania ultrasonograficznego przez powłoki brzuszne narządów małej miednicy jest wypełnienie pęcherza moczowego. Pęcherz moczowy wypełniony moczem wypycha pętle jelitowe z miednicy małej i stanowi swoiste „okno ultrasonograficzne” umożliwiające obserwację narządów rodnych kobiety, gruczołu krokowego mężczyzny oraz pęcherza moczowego.

ginekologiczne (transwaginalne) – badanie wykonuje się przy użyciu sondy przezpochwowej zabezpieczanej każdorazowo prezerwatywą. Nie ma konieczności wypełniania pęcherza moczowego.USG
naczyniowe metodą Dopplera – jest badaniem ultrasonograficznym pozwalającym ocenić przepływ krwi w naczyniach krwionośnych i sercu. Można ocenić zmiany prędkości przepływu krwi w miejscu przeszkody wewnątrznaczyniowej czy przewężenia całego naczynia, przedstawić unaczynienie patologicznego guza oraz obliczyć ilościowe parametry przepływu krwi.

Wskazania do wykonania badania
Zaburzenie krążenia obwodowych naczyń tętniczych i żylnych
Objawy neurologiczne sugerujące niedokrwienie ośrodkowego układu nerwowego
Stany kliniczne sugerujące przetoki naczyniowe
Tętniaki aorty i naczyń brzusznych
Ocena stanu krążenia narządów przeszczepionych
Ocena serca

piersi  jest jednym z najważniejszych badań profilaktycznych, które wykrywa zmiany łagodne i nowotworowe. USG ma wiele zalet: jest badaniem nieinwazyjnym i bezpiecznym. W przeciwieństwie do mammografii można je wielokrotnie powtarzać.

Profilaktycznie USG piersi należy robić raz w roku. USG piersi zaleca się wykonywać u kobiet poniżej 35 – 40 roku życia jako element diagnostyki uzupełniającej badanie piersi przez lekarza. Także u starszych kobiet, których piersi zawierają dużo tkanki gruczołowej lub włóknistej ultrasonografia powinna być wykonana jako badanie uzupełniające do mammografii.
Wskazaniem do badania mogą być różnego rodzaju stwardnienia, których wcześniej nie było – np. guzki, czy tzw. zaciągnięcie skóry, nietypowy wyciek z sutka u kobiet, które nie są w ciąży ani nie karmią, zmiany w brodawce lub guzki w dołach pachowych. Badanie nie wymaga specjalnego przygotowania, najlepiej wykonać je w pierwszej połowie cyklu miesiączkowego.

 

Sposób przygotowania do badania


Dzień przed badaniem:
dieta lekkostrawna, z wyłączeniem jarzyn, owoców, ciemnego pieczywa
u osób ze znaczną nadwagą Espumisan 3 x 2 kapsułki. Preparat ma na celu usunięcie powietrza z przewodu pokarmowego, które stanowi przeszkodę dla ultradźwięków 6 godzin przed badaniem
nie przyjmować pokarmów
nie palić tytoniu 2 godziny przed badaniem
wypić 1-1,5 litra wody niegazowanej i nie oddawać moczu

Badania analityczne

Właściwe przygotowanie się pacjenta do badań analitycznych jest niezwykle istotne, ponieważ pozwala dzięki temu uniknąć tzw. błędu przedlaboratoryjnego. Uniknięcie go często decyduje o możliwości uzyskania wiarygodnego wyniku badania, jak również o możliwości porównywania wyników uzyskanych w różnym czasie.
W warunkach standardowych krew powinna być pobierana na czczo, chyba że lekarz zadecyduje inaczej. W przypadku niektórych badań wymagane jest zachowanie szczególnych warunków uzgodnionych z lekarzem. O fakcie zjedzenia posiłku lub przyjęcia leków należy poinformować pielęgniarkę pobierającą krew. Krew do badań laboratoryjnych powinna być pobierana w stanie spoczynku – należy przyjść kilka minut przed planowaną godziną pobrania krwi.

Lipidogram (cholesterol całkowity, triglicerydy, cholesterol HDL, cholesterol LDL) przed badaniem pacjent powinien być na czczo przez 14 godzin. W dniu poprzedzającym badanie dieta powinna być lekkostrawna i niskotłuszczowa. Nie należy spożywać alkoholu ani wykonywać dużego wysiłku fizycznego.

Badanie do których nie trzeba być na czczo:
TSH, fT3,fT4, T3, T4
FSH
DHEA
CK
CK MB
Kreatynina, mocznik
kwas moczowy
troponina
d-dimery

Pozostałe badania, przy wykonywaniu, których pacjent powinien być na czczo:
glukoza, ( bezwzględnie)
morfologia
OB
CRP – białko C-reaktywne ( zalecane)
Próby wątrobowe ( AlAt, AspAt, GGTP, bilirubina)
APTT, PT
Białko całkowite
Proteinogram
Sód (zalecane)
Potas ( zalecane)
fibrynogen

 

Badanie ogólne moczu – jest to podstawowe badanie oceniające nie tylko stan nerek i dróg moczowych, ale również pozwala wykryć choroby ogólnoustrojowe. Do badania najlepszy jest mocz pobrany rano,  po przerwie nocnej (minimum 4 godz. od ostatniej mikcji). Po umyciu i osuszeniu zewnętrznych okolic moczowo-płciowych (w pochwie należy umieścić tampon lub gazik), do badania należy pobrać mocz ze „środkowego strumienia” tzn. pierwszą porcję oddajemy do toalety. Próbkę należy jak najszybciej dostarczyć do badania. Mocz należy pobrać do specjalnie do tych celów przeznaczonego pojemnika jednorazowego użytku. Badanie nie powinno być wykonywane w okresie miesiączkowania oraz w pierwszych trzech dniach po zakończeniu miesiączki.

Dobowa zbiórka moczu – rozpoczynamy rano oddając pierwszą poranną porcję moczu do toalety. Od następnej porcji mocz oddajemy do słoja (o znanej objętości, ok. 2-3 litry). Ostatnia porcja to pierwsza poranna porcja moczu z dnia następnego. Oznaczenie dobowego wydalania wapnia, fosforu oraz magnezu wymaga zakwaszenia moczu – w tym celu należy wlać 2 łyżki octu spożywczego (10%) do naczynia, w którym będzie zbierany mocz. Po zakończeniu zbiórki dobowej mocz należy wymieszać, zmierzyć jego ilość, a następnie odlać niewielką ilość do badania do jednorazowego pojemnika. Pojemnik należy opisać podając imię i nazwisko oraz ilość moczu całkowitego.

Pobranie moczu na posiew – na badanie ma istotny wpływ higiena skóry okolic ujścia cewki moczowej, dlatego należy obmyć ją czterokrotnie zmienianymi jałowymi gazikami od przodu w kierunku odbytu (użyj gazika tylko raz i wyrzuć go). W pochwie należy umieścić tampon lub gazik. Do badania najlepszy jest mocz pobrany rano, po przerwie nocnej, przed rozpoczęciem antybiotykoterapii lub 4-5 dni po zakończeniu. Do jałowego, specjalnie do tych celów przeznaczonego pojemnika jednorazowego użytku, należy pobrać mocz ze środkowego strumienia (pierwszą porcję oddajemy do toalety). Próbkę należy opisać (imię, nazwisko, data i godzina pobrania) i jak najszybciej dostarczyć do badania (maksymalnie 2 godziny od pobrania).